ಕವಿ ಕೆ.ಸಿ. ಶಿವಪ್ಪ ಅವರು ವಿಜಯಪುರದ ಜ್ಞಾನಯೋಗಾಶ್ರಮದ ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮಹಾಸಮಾಧಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರೆದ “ಸಂತನೆಂದರೆ” ಗೀತೆಯು ಅವರ ಲೇಖನಿಯ ಭಿನ್ನ ಆಯಾಮವನ್ನೇ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ತಮಗೆ ಲೌಕಿಕ ಕಾವ್ಯದ ನವ್ಯತೆಯನ್ನು ತೋರಿದ ಕವಿಯು, ಜ್ಞಾನದೀಪವಾಗಿದ್ದ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಶ್ರೀಗಳ ಚರಣಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವ ತುಂಬಿದೆ.
ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು, “ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಸುರಿವ ಕಾರಂಜಿ”ಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಗಳ ಸೌಮ್ಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಣಿಸಿದ ಆ ಧೀಮಂತ ಚೇತನಕ್ಕೆ ಕವಿ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಲೇಖನಿಯು ಒಬ್ಬ ಪರಮಹಂಸನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯ ಕಾರಂಜಿಯಾಗಿ ಹರಿದಿರುವುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು.
ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು (Vijayapura’s Walking God) ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಂತರಾಗಿರದೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮೇಲಿನ ಕಳಕಳಿಯ (Cosmic Concern) ಸಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತಳಹದಿ
ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯವು ಕಠಿಣ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮತ್ತು ಶರಣರ ವಚನಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ, ಮಧುರ ಹಾಗೂ ದೈನಂದಿನ ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವಚನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ಮಠಾಧೀಶರ ಬಿರುದುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ, ಕೇವಲ “ಜ್ಞಾನದ ದಾಸೋಹ”ಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡುಪಾಗಿಟ್ಟರು.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ
ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅಪೂರ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಭೇದ-ಭಾವಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬಡವರು, ನೊಂದವರು ಹಾಗೂ ರೈತರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ, ಜ್ಞಾನಯೋಗಾಶ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜನರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉಚಿತ ದಾಸೋಹ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದರು. ತಮಗೆ ಬಂದ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಸರ್ಕಾರದ ಎಲ್ಲಾ ಉನ್ನತ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭಕ್ತರು ನೀಡಿದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ನಿಧಿಯನ್ನು ಸಮಾಜದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೇ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, “ನಾನೊಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸನ್ಯಾಸಿ” ಎಂದು ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದರು.
ಜಾಗತಿಕ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ
ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಬಗ್ಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಅವರ ಪ್ರವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಗಿಡ, ಮರ, ಪಕ್ಷಿ, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಸೃಷ್ಟಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಮೂಕ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅವರು ಸಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರ ಮಹಾಸಮಾಧಿಯ ಮುನ್ನ ಬರೆದ ವಿಲ್ ನಲ್ಲಿ (ಅಂತಿಮ ಪತ್ರ) ಸಹ, “ನನ್ನ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ನದಿ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಡಿ, ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಮಣ್ಣಾಗಲಿ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಲಿ” ಎಂದು ಬರೆಯುವ ಮೂಲಕ ತಾವು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಅತ್ಯುನ್ನತ ‘ಕಾಸ್ಮಿಕ್’ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು.
